Sabine Vermeulen

Schilderen is voor mij net als ademen, eten, slapen en alle andere primaire behoeften, noodzakelijk. Het laat nooit los. Het is een voortdurend zoeken. Nooit klaar.

De beelden die ik gebruik, kiezen mij, zij kruisen mijn pad en ik bewaar ze in mappen, soms jaren lang. Ik selecteer ze en neem er details uit maar het overgrote deel blijft ongebruikt na het ontwerp. Eens ik uiteindelijk beslist heb is het deel van de uitverkoren foto slechts een aanleiding.
Zelf foto’s nemen heb ik overwogen, maar het zou mij het plezier en de kracht van het toeval ontnemen.

Selecteren en ontwerpen is soms langdradig maar is eerder ontspannend.
Beginnen schilderen is lastig, zwaar en confronterend. Het is best mogelijk dat iets totaal anders op het doek verschijnt dan ik het gepland had, omdat ik tijdens het uitwerken instinctief te werk ga. Hoe het komt dat het eindresultaat heel dikwijls zo hard overkomt? Wat er in zit moet er ooit ook uit, ik kan enkel maar loslaten wat ik vast heb zitten.
Technisch probeer ik steeds beter te worden en dat proces gaat zeker op voorhand door mijn hoofd. ik werk altijd met olieverf en op doek, in verschillende lagen. Daarom is het nodig om aan verschillende doeken tegelijk te werken. Olieverf droogt traag en kan zowel dekkend als transparant gebruikt worden maar men moet het juiste moment weten te kiezen om de volgende laag aan te brengen. Om de verf aan te brengen gebruik ik niet enkel penselen, vooral papierproppen, vodden, paletmessen, enz. Ook daar speelt het toeval een belangrijke rol.
Mijn ouder werk is redelijk monochroom, meer en meer ontdek ik de kracht van kleuren.

Vermoedelijk krijgen mijn eigen demonen een plaats op mijn doek. Ik vertel graag een verhaal maar de toeschouwer mag er best zijn eigen versie in terug vinden. Ik wil het publiek beroeren, zonder sentimentaliteit, evenmin is choqueren de bedoeling, toch komt het regelmatig voor. Het is dat het zo moet zijn.

← Back