Filip Martin

Parallelle verhalen

Filip Martin werkt sinds 1988 als freelance cineast en scenarioschrijver voor institutionele en industriële opdrachtgevers. Zijn talrijke internationale opdrachten brachten hem op alle mogelijke plaatsen in de wereld waar menselijke industriële activiteit bestaat. Als reportagemaker filmde hij olieboorplatformen in Azerbeidjan en in Siberië, gasinstallaties in de woestijn van Qatar en Algerije, ertsmijnen in Brazilië, pijplijnen in Oman, waterzuiveringsinstallaties in Argentinië, katoenfabrieken in Indië, en veel meer.

Filip Martin is geen onderzoeksjournalist, maar het werken in opdracht (en vaak tegen een deadline) belette niet dat hij oog bleef hebben voor de parallelle verhalen die zich afspeelden net buiten de prikkeldraadversperringen van de industriële sites. Die situaties waren soms grappig, soms rauw, en alleszins altijd ver van het oog van de gewone toerist.
Hij legde veel van die toevallige verhalen vast in treffende foto’s. Sterke beelden zonder franjes en wars van elke enscenering. Menselijke beelden die op het eerste gezicht in sterk contrast staan met zijn werk als industriële documentairemaker, maar die er eigenlijk een noodzakelijke aanvulling op vormen.

Veel van die verhalen onstonden door bewust op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te gaan staan. Zoals die keer in de Braziliaanse kuststad Salvador da Bahia. De opdracht bestond uit het maken van een reportage over de productie van methaan als energiebron vertrekkend van de gigantische bergen organisch afval die de Braziliaanse miljoenensteden elke dag genereren. Bleek dat die week ook het carnaval was losgebarsten in Salvador. Het resultaat is een foto die tegelijk niets toont van, en toch alles vertelt over het carnaval.

De foto’s van Filip Martin bezitten dikwijls een grote vorm van abstractie en een sterk architecturaal ritme, ook al blijft de mens altijd de kern van het verhaal. Die abstractie ontstaat vaak doordat die mens in een sterk verstedelijkte omgeving werd gefotografeerd. Maar evengoed is de abstractie een logisch en schitterend bijproduct van de industriële omgeving.

De foto’s in de tentoonstelling Naive Narrative Aesthetics (1 -3 maart 2013) werden nooit eerder tentoongesteld.
Filip Martin werkt in alle omstandigheden zonder flits, en met vaste breedhoeklenzen die de wereld tonen zoals hij is. Digitale ruis die mogelijk ontstaat door onderbelichting vormt een wezenlijk deel van de authenticiteit van het beeld en van het verhaal.

← Back